هذه الأبيات الخمسة قلتها في مشهد المقدس الرضوي على ساكنه السلام في ذي القعدة سنة ألف وسبع ورأيت في المنام في الليلة المتأخرة عن يوم قلتها فيه : أنّ والدي « ره » أعطاني رقعة مكتوب فيها هذه الآية : تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلا فَساداً وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ « 1 » . لا أدري از فتنهء اين زمانهء شورانگيز * برخيز وبهرجا كه تواني بگريز ور پاى گريختن ندارى باري * دستي زن ودردا من عزلت آويز من المثنوي از حقايق تا تو حرفي نشنوي * اي پسر حيوان ناطق كي شوي ؟ تا كه گوش طفل از گفتار مام « 2 » * پر نشد ناطق نشد أو در كلام ور نباشد طفل را گوش رشد * گفت مادر نشنود گنگى شود دائما هر گنگ « 3 » أصلي كر ببود * ناطق آن‌كس شد كه از مادر شنود عرفي هر دل كه پريشان شود از نالهء بلبل * در دامنش آويز كه با وى خبري هست گفتگوئيست بنازم ز لب خواموشى * كه اگر لب بگشايم ز سخن باز افتم عرفي سخنت گرچه معما رنگست * وين زمزمه را بذوق وياران چنگست بخروش كه مرغان چمن ميدانند * كين نغمه « 4 » وناقوس « 5 » كدام آهنگ است ؟ وله أي دل پس زنجير چو ديوانه نشين * بر دامن درد خويش مردانه نشين زامد شد بيگانه تو خود را پى كن * معشوقه چو خانگيست در خانه نشين

--> ( 1 ) القصص الآية 83 . ( 2 ) مام : مادر . ( 3 ) گنگ : لآل . ( 4 ) نغمه : نوا وآواز . ( 5 ) ناقوس : نام نوائى است از موسيقى ، ونام لحن بيست وششم با ششم از سى لحن باربد است .